Maciej Klima: To moje miejsce na Ziemi

Maciej Klima: To moje miejsce na Ziemi

- Najtrudniejsze jest chyba pogodzenie się z brakiem gry i rywalizacji. Z utratą więzi, jakie łączyły mnie z kolegami z drużyny - mówi Maciej Klima, kończący właśnie karierę po kilkunastu latach przygody z Rawplug Sokołem Łańcut. Opowiada o uczuciach towarzyszących pożegnaniu z profesjonalną koszykówką.
Maciej Klima / fot. Sebastian Maślanka, Rawlplug Sokół Łańcut

Dołącz do Premium – czytaj całe teksty! >>

Pamela Wrona: W metryce 39 lat, a czujesz się na ile? 

Maciej Klima: Chyba właśnie na tyle (śmiech). Facet ponoć z wiekiem zyskuje, ale sportowiec już niekoniecznie. Stawy i plecy już nie te, co kiedyś, sił też już zaczęło brakować. Do tej pory udawało mi się trochę ten wiek oszukiwać, ale mam wrażenie, że ciągle grając, oszukiwałbym już tylko siebie.

Swój czas na urazach już straciłeś. Miałeś wrażenie, że trochę cię z tego powodu omija?

Pewnie, że tak. Ciężko zbudować formę, gdy omijają cię kolejne treningi, gdy przez absencje gubisz rytm meczowy. Cierpi też drużyna, przygotowując się w niepełnym składzie. To właśnie pogarszające się zdrowie było głównym powodem, przez który postanowiłem już odpuścić. Myślę, że to też uczciwe wobec Sokoła. 

Czy długo musiałeś przeciągać zdrowotną linę? 

Urazy są częścią sportu. Moje zdrowie nie było aż w tak złym stanie, żeby mówić o jakimś poświęceniu, ale coraz częściej dolegliwości przemycałem do codziennego życia. Zdarzało się nie podnieść z łóżka czy choćby schylić. A z każdym rokiem ryzyko urazów i częstotliwość już tylko rosły.

Ile razy w głowie przechodziłeś na sportową emeryturę?

Zastanawiałem się nad tym już rok wcześniej. Chciałem podjąć decyzję wspólnie z trenerem Dariuszem Kaszowskim, w porozumieniu z klubem. Ustaliliśmy, że jeszcze jest za wcześnie, ale decyzja o zakończeniu grania już kiełkowała. W obecnych rozgrywkach byłem już pewny, że ten sezon będzie tym ostatnim.

Nie chciałem robić zamieszania, nie mówiłem o tym, ale gdy tym razem spotkałem się z trenerem, już chyba nie musiałem nic mówić. Znał mnie tak dobrze, że wiedział. Wyściskaliśmy się i nawzajem sobie podziękowaliśmy.

Do tego poczucia, że to już ten czas, trzeba było dojrzeć?  

Zawsze zakładałem, że nie dopuszczę do momentu, w którym będę już odstawać od swoich kolegów, czy tym bardziej od przeciwników. Coraz bardziej obawiałem się także cięższej kontuzji i w ogóle o zużycie organizmu. Ale najtrudniejsze jest chyba jednak pogodzenie się z brakiem gry i rywalizacji… Z utratą więzi, jakie łączyły mnie z kolegami z drużyny. 

To może wywołać największą tęsknotę?

Najcieplej wspominam pierwsze lata. Pewnie dlatego, że wszystko było nowe i ekscytujące. Byłem beztroski, liczyła się tylko koszykówka. Było wiele meczów, które przywołują fajne wspomnienia. Pojedynki ze Zniczem Jarosław, Miastem Szkła Krosno, Polonią Przemyśl czy Resovią Rzeszów… W ogóle derby Podkarpacia zawsze ważyły więcej niż inne mecze.

Najbardziej będzie mi jednak brakowało relacji z chłopakami. Przesiadywania w szatni, żartów i zaciekłych dyskusji. W ogóle spędzaliśmy ze sobą sporo czasu.

Maciej Klima – ambitny lekkoduch z Łańcuta

Życie sportowca można podzielić na dwa etapy: „kariera” i „po karierze”. Nie każdy potrafi się w tej nowej rzeczywistości odnaleźć.

Teraz jest jeszcze za wcześnie, nie wiem jak będzie ze mną. Brak koszykówki najbardziej pewnie odczuję, gdy ruszy nowy sezon, a ja z parkietu przeniosę się na trybuny. Nie porzucam zresztą całkowicie gry, jedynie zmieniam status na amatorski. Co do aktywności zawodowej liczę, że odnajdę w nowym zajęciu choć odrobinę pasji, jaką darzyłem koszykówkę. To bardzo ułatwiłoby odnalezienie się we wspomnianym drugim etapie.

To co Maciej Klima będzie robił, gdy nie będzie go na parkiecie?

Nie mam jeszcze planów. Póki co, moim jedynym jest zająć się domem i dziećmi. Chłopcy niedługo zaczynają wakacje, więc inne rzeczy będą musiały poczekać do września. Więcej wolnego czasu może uda mi się wykorzystać nie tylko na szukaniu pracy, ale też naukę. Zawsze chciałem skończyć kurs pośrednika i zarządcy nieruchomości. Odbywa się zaocznie w Rzeszowie i zjazdy dotychczas kolidowały z meczami. 

Realizowanie się w roli sportowej odbywa się najczęściej kosztem innych obszarów życia.

Nie pracowałem jak większość przez 8 godzin dziennie. Nie wychodziłem z domu rano i nie wracałem wieczorem. Ruszamy za to do pracy najczęściej wtedy, kiedy inni odpoczywają.  Treningi to najczęściej dwugodzinne sesje rano i wieczorem, mecze w weekendy, a ferie i święta to zawsze środek rozgrywek. W wakacje z kolei zaczynamy już przygotowania do kolejnego sezonu.  Wszystko tak trochę na opak.

Często, gdy żona wracała z pracy, ja już czekałem w drzwiach ze spakowaną torbą. Gdy wyjeżdżałem, Ania zostawała ze wszystkim sama. Wiele poświęcała, żebym ja mógł grać i trenować. Z drugiej strony niezwykle przeżywała nasze występy, bardzo też zżyła się z pozostałymi dziewczynami. Zyskamy więcej czasu dla siebie, ale myślę, że będzie tęsknić za Sokołem równie mocno jak ja.

Słusznie przyjęło się, że naturalnym kierunkiem sportowca byłoby pozostanie przy sporcie?

Wspaniale byłoby mieć stały kontakt z koszykówką, słyszeć dźwięk odbijanej czy wpadającej do siatki piłki. Rozwiązaniem byłoby trenowanie i praca z młodzieżą. Prowadzenie dorosłej drużyny byłoby raczej zbyt stresujące. Współpracowałem już jednak rok z dziećmi i na własnej skórze przekonałem się, jak wymagające jest to zajęcie. Jest też ogromną różnicą grać, a umieć nauczyć grać innych. Żeby być kompetentnym, musiałbym zacząć od podglądania w pracy innych trenerów, wziąć udział w szkoleniach. 

16 sezonów, niecałe 500 meczów, prawie 5000 punktów. Jaką recenzję wystawiłbyś sam sobie?

Ciężko mi siebie oceniać. Łatwo przesadzić i być nieskromnym, czego nie cierpię. Nie chciałbym też sobie ujmować i czegoś zabierać. Ocenę muszę zostawić innym. Mam nadzieję, że przez cały ten czas uczciwie wykonywałem swoje obowiązki i byłem w porządku wobec otaczających mnie ludzi. Gdy spotykam osoby, które towarzyszyły mi przez ten cały czas czuję, że łączą nas dobre relacje. Nie z powodu zdobytych przeze mnie punktów a właśnie przez szacunek i życzliwość, jakimi darzyliśmy się przez wszystkie te lata. 

Jaki był chłopak, który trafił do Łańcuta 15 lat temu?

Do Sokoła przenosiłem się z trzeciej ligi. Dla mnie zawodnicy grający wtedy na zapleczu ekstraklasy byli niczym herosi. Byłem bardzo nieśmiały, cichy, na pewno nie pchałem się przed szereg. Z czasem zyskiwałem pewność siebie, a moja rola w drużynie rosła.

Sport hartuje. Nie nazwałbym siebie twardzielem, ale czas spędzony na parkiecie na pewno wzmocnił mój charakter. W Łańcucie usamodzielniłem się, dojrzałem, a z zawodnikami zawiązałem wręcz braterskie relacje. Wspólne wylewanie potu i walka ramię w ramię bardzo zbliżyły nas do siebie. To trochę jak w wojsku. Nauczyłem się też nie poddawać. Porażka może załamać, ale może też być najlepszą motywacją.

Gdybyś mógł zmienić jedną rzecz, co by to było?

Żałuję, że nigdy nie udało mi się z Sokołem wygrać ligi. Mieliśmy swoje sukcesy, wiele razy byliśmy blisko, ale nigdy nie stanęliśmy na najwyższym szczeblu podium. Wycisnąłem z koszykówki, ile się dało.

Treść dostępna tylko dla
Użytkowników Premium!

Zaloguj się aby zobaczyć dalszą część wpisu!

POLECANE

Od wielu lat listopad obchodzi się pod hasłem świadomości i profilaktyki występujących u mężczyzn chorób nowotworowych, przede wszystkim raka jąder i raka prostaty. To dobra okazja, by przypomnieć rozmowę z Robertem Skibniewskim i zapisać się na badania.

tagi

Zagłębie Sosnowiec to koszykarski ośrodek, który już w sezonie 2024/25 miał pojawić się na ekstraklasowej mapie Polski. O tym, jak miało do tego dojść opowiedział w połowie maja naszemu portalowi prezes Piotr Laube, choć z początkiem czerwca sytuacja uległa zmianie.
7 / 06 / 2024 22:34
14 zwycięstw i 14 przegranych to dotychczasowy bilans beniaminka Orlen Basket Ligi, który mając do rozegrania jeszcze dwa mecze, zajmuje ósme miejsce w tabeli. Dziki Warszawa swój debiutancki sezon w ekstraklasie sportowo już mogą zaliczyć do udanych. Ale nie tylko w tym aspekcie. – Nasz sufit jest tam, gdzie go sami powiesimy – przekonuje Michał Szolc, prezes i założyciel klubu.
12 / 04 / 2024 18:58
Obecnie media społecznościowe są nieodzownym elementem marketingu sportowego. Własną perspektywą pracy media managera w koszykarskich klubach podzielili się Katarzyna Pijarowska (Enea Astoria Abramczyk Bydgoszcz), Bartek Müller (Krajowa Grupa Spożywcza Arka Gdynia) oraz Karol Żebrowski (Trefl Sopot).
25 / 03 / 2024 22:15
– Mam argumenty, by zapijać emocje alkoholem. Kontuzje i urazy, zmiany klubów i miast, nowe otoczenie i nowi ludzie – to wszystko przecież buduje niestabilność. Po przegranym meczu moi koledzy z szatni analizują swoje błędy. Ja sięgam po alkohol. Uśmierzam emocje. Chyba nie chcę się z nimi spotkać. Nie wczytuję się w siebie, bo wolę tego uniknąć – wspomina były koszykarz Wiktor Grudziński. 15 kwietnia obchodzimy Światowy Dzień Trzeźwości. To nie tylko promowanie abstynencji. Jest to dzień, który służyć ma refleksji i ma na celu zwiększenie świadomości społecznej na temat powszechności uzależniania od tej substancji oraz zagrożeń zdrowotnych wynikających z jej nadużywania.
„Stałam w oknie, pomachałam mu, aż straciłam go z pola widzenia. Po chwili jednak zadzwoniłam, aby kupił bułki. Zawsze to robił. Tego dnia zapomniał. Gdy się rozłączyłam, napisał: „Przepraszam, kocham cię”. Wtedy nie wiedziałam, że już nigdy więcej się nie zobaczymy i tego dnia zostanę wdową.” – wspomina Angelina, żona zmarłego koszykarza Dawida Bręka. 23 lutego obchodzimy Ogólnopolski Dzień Walki z Depresją. Jest to dzień, w którym przede wszystkim powinniśmy zwrócić uwagę na to, jak ważne jest dbanie o swoje zdrowie psychiczne i korzystanie ze specjalistycznej pomocy.
Jak od kuchni wygląda tworzenie tekstów lub przekazywanie cennych informacji? Co definiuje dobrego dziennikarza i czym tak naprawdę jest dziennikarstwo sportowe oraz jak to jest być po drugiej stronie? Być może w poniższym tekście znajdziesz odpowiedzi na niektóre pytania czytelnika.
6 / 06 / 2024 12:39
Jeden z najlepszych niskopunktowych graczy na świecie wraz z drużyną Hornets Le Cannet Côte d’Azur zdobywa prestiżowy Puchar Francji. To Polak, który także reprezentuje nasz kraj w koszykówce na wózkach.
30 / 01 / 2024 17:38